lęk - Centrum Psychologiczne Akacjowa

Jak nie dać się zwariować przed Świętami?

Kopalnia Komunikacji — Thu, 10 Dec 2020 17:21:44 +0000

Przedświąteczna atmosfera? Niestety nie wszystkim kojarzy się z radością i podekscytowaniem. W gabinecie coraz częściej spotykamy się z towarzyszącymi przed Świętami stanami lękowymi, stresem, napięciami… Jak nie dać się zwariować przed Świętami?

Rodzina, uśmiechy, prezenty, miłość, dobro… Tak kojarzą nam się Święta. Tak przedstawiane są w reklamach. W życiu bywa inaczej. W rodzinie co rusz wybuchają kłótnie, otwierają się stare rany. Zamiast uśmiechów są nerwy i często płacz. Szczególnie trudnym okresem, w którym eskalują negatywne emocje, jest czas przed Świętami. Czas, w którym do trudów dnia codziennego dochodzą nowe obowiązki (przygotowanie Świąt) i konieczność podejmowania trudnych decyzji (gdzie spędzimy Święta)? W efekcie jesteśmy coraz bardziej nerwowi, zalęknieni, drażliwi. Prawda?

Najprościej byłoby po prostu przed Świętami odciąć się od tych wszystkich trudnych sytuacji. Jednak ta opcja pozbawiłaby nas tej świątecznej magii, dzięki której wszystkie spory gasną przy wigilijnym stole… Pozostaje więc tylko walczyć i postarać się nie zwariować. Jak to zrobić?

Jeśli nie chcesz dać się zwariować przed Świętami…

Dziel się. Nie tylko miłością i uśmiechami, ale i obowiązkami. Zrzucenie całego ciężaru przygotowania świąt na jedną osobę poskutkuje najpewniej jej wyczerpaniem. Jej zły humor odbije się rykoszetem na reszcie rodziny. Porozmawiaj więc z rodziną, jak podzielić obowiązki. Jeśli ktoś nie czuje się mocny w gotowaniu i na myśl o godzinach spędzonych w kuchni zalewa się zimnym potem, może – zamiast się udręczać – robić zakupy, posprzątać i ubrać choinkę. W przedświątecznym czasie jest zazwyczaj tyle do zrobienia, że dla każdego – i młodszego i starszego – znajdzie się jakieś zajęcie. Nawet najmniejsze maluszki mogą otrzymać odpowiedzialne, odpowiednie dla ich wieku, zadania. Maluchy mogą dbać o porządek w wyznaczonym im rewirze lub wybierać ozdoby choinkowe. Starsze dzieci mogą pomagać w kuchni i w porządkach. Obieranie migdałów i orzechów ze skórki to wprost idealne zadanie dla małych rączek. Rączki te powinny też podołać mieleniu maku i innych czynnościom.
Zadbaj o nadwyżkę. Aby nie denerwować się za bardzo, że w ostatniej chwili, w tajemniczych okolicznościach poznikały z kuchni ważne (i smaczne, a jakże) składniki, jak np. orzechy. Kup ich nieco więcej. Nawet najbardziej zaangażowani kuchenni pomagacze nie są w stanie uchronić tych pyszności przed (swoimi?) małymi brzuszkami. 😉
Załóż różowe okulary. Dosłownie i w przenośni. Nie wybuchaj, gdy prace wykonane przez innych domowników nie spełniają Twoich wyśrubowanych kryteriów. Pokochaj te niedoskonałości. Jeśli będziesz z nimi walczyć, niechybnie poniesiesz porażkę. Jeśli je pokochasz i zaczną Cię one rozczulać, zwyciężysz.
Pamiętaj. Nie zapominaj, po co wikłasz się w to całe przedświąteczne szaleństwo. Pamiętaj o prawdziwym wymiarze świąt i się do nich przygotowuj, celebrując czas oczekiwania.
Doceń to, co masz. Jeśli masz bałagan w domu, znaczy, że masz dom. Jeśli kłócisz się z domownikami o prace domowe, znaczy, że dzielisz z kimś życie i nie jesteś samotna/ samotny. Jeśli klniesz pod nosem na godziny spędzone w kuchni, doceń, że masz co gotować i że masz kuchnię. Doceń to, co najprostsze.
Uśmiechnij się. Pamiętaj, że po każdej, przyprawiającej o szał w oczach, przedświątecznej gorączce, przychodzą święta. Pomyśl o czasie przy świątecznym stole i radości bliskich i ich uśmiechu, gdy rozpakują prezenty.
Poczuj moc. Masz tę moc, całą wigilię przygotować w jedną noc.
Uwierz. Będzie dobrze!

Powodzenia!

Artykuł Jak nie dać się zwariować przed Świętami? pochodzi z serwisu Centrum Psychologiczne Akacjowa.

Cztery rzeczy, jakie powinno usłyszeć Twoje dziecko, gdy boi się koronawirusa

admin — Thu, 12 Nov 2020 19:46:45 +0000

Twoje dziecko boi się koronawirusa? Ma lęki związane z pandemią? Poznaj cztery zdania, jakie powinno usłyszeć Twoje dziecko, jeśli boi się pandemii…

Zaabsorbowani swoimi sprawami i zestresowani obecną sytuacją, zapominamy, że wpływa ona stresująco również na dzieci. Co powiedzieć dziecku, gdy ma lęki związane z pandemią?

Po pierwsze najważniejsze to pochylić się nad dzieckiem i wysłuchać go. Tak by dowiedzieć się, jak radzi sobie z obecną sytuacją, czy budzi ona jego lęk. Równie ważnymi zagadnieniami jest to jak odbiera konieczność przebywania w domu i niemożność spotkań z ukochanymi dziadkami czy ciociami albo kolegami i koleżankami. Czy się boi? Prawdopodobnie tak.

Dla najmłodszych, przyzwyczajonych do pewnej rutyny i potrzebujących stabilizacji, obecna sytuacja może być trudna i niezrozumiała. Ważne, by nie zostawiać dziecka samego z jego lękami. Warto z nim porozmawiać, by zredukować lęk i pomóc mu przetrwać trudny czas.

Podczas rozmowy z dzieckiem warto pamiętać o czterech rzeczach, jakie powinno od nas usłyszeć, gdy ma lęki związane z pandemią.

Po pierwsze: Rozumiem, że się boisz. Nie neguj lęku, czy strachu dziecka. Nie wyśmiewaj go, nie lekceważ. Podejdź do sprawy na poważnie.

Po drugie: Rozumiem, że tęsknisz za babciami i dziadkami. Ja również za nimi tęsknię. Wskaż, że uczucia Malucha nie są odosobnione. Nie lekceważ ich, ale też nie wyolbrzymiaj. Wskaż, że tęsknota to objaw miłości.

Po trzecie: Teraz musimy wszyscy zostać w domach, aby powstrzymać rozprzestrzenianie się złych zarazków. Tu warto dostosować tok rozmowy do wieku dziecka. Historie o złych zarazkach nie przekonają przecież ucznia czwartej, czy piątej klasy.

Po czwarte: Wszystko mija. Pandemia także. Wskaż dziecku, że stan pandemii i związane z nim niedogodności to rzecz przejściowa. Razem posnujcie plany co zrobicie, gdzie pojedziecie, gdy pandemia stanie się historią.

Przede wszystkim jednak rozmawiaj. Znajdź czas na wspólne bycie razem. Bliskość to podstawa!

Masz pytania? Jestem do dyspozycji.

Monika Leźniewicz-Bajczyk

Artykuł Cztery rzeczy, jakie powinno usłyszeć Twoje dziecko, gdy boi się koronawirusa pochodzi z serwisu Centrum Psychologiczne Akacjowa.

5 rzeczy, które powinno usłyszeć Twoje dziecko, gdy boi się ciemności

Kopalnia Komunikacji — Fri, 23 Oct 2020 08:02:34 +0000

Strach ma wielkie oczy. Szczególnie gdy gasną światła i zapada ciemność. Wie to każdy rodzic, próbujący uśpić malucha i każdy psycholog dziecięcy, pomagający rodzicom zrozumieć dzieci i je wychowywać. Poznaj pięć rzeczy, jakie powinno usłyszeć dziecko, gdy boi się ciemności.

Psycholog dziecięcy to osoba, do której warto się udać zawsze wtedy, gdy mamy problemy wychowawcze lub chcemy jeszcze lepiej opiekować się naszym dzieckiem. Praktyka pokazuje, że do gabinetu psychologa dziecięcego puka wielu rodziców, którzy chcą jeszcze lepiej wspierać swoje dzieci i tym samym mądrze rozwiązywać problemy dnia codziennego. Jednym z takich problemów jest lęk przed ciemnością.

Dziś psychologia doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że na każdym etapie rozwoju dzieci miewają szczególne lęki. Lęku przed ciemnością dzieci doświadczają najczęściej między 3 a 10 rokiem życia. Jedną z najważniejszych rzeczy, o których należy pamiętać to to, że rodzic (a także starsze rodzeństwo, czy inni opiekunowie dziecka) nie powinien wtedy śmiać się ze strachów malucha ani ich deprecjonować. Niewłaściwym postępowaniem jest również zawstydzanie dziecka, czy zmuszanie go do stawienia czoła lękowi, gdy nie jest jeszcze na to gotowe. Najlepsze rodzicielskie postawy w tej sytuacji charakteryzuje zrozumienie i pozwalanie dziecku, przynajmniej przez jakiś czas, na unikania ciemności. W pokonywaniu lęku przed ciemnością najlepiej sprawdza się metoda „małych kroków”. Na pocieszenie można dodać, że z lęku przed ciemnością dzieci po prostu wyrastają.

Chcąc pomóc dziecku w uporaniu się z lękiem przed ciemnością można powiedzieć mu, że…

Jego lęk, obawy i zmartwienia to naturalne reakcje i że jego rówieśnicy też boją się różnych rzeczy, ponieważ lęk w ich wieku jest powszechny.
To co teraz wydaje mu się straszne, przestanie z czasem takie być, ponieważ kiedy będzie starsze nauczy się sobie z tym radzić.
Powinno uczyć się na swoich sukcesach i przypominać sobie, co ostatnio udało mu się pokonać.
Ciemność można oswoić, wyobrażając sobie jakieś pozytywne historie, które się z nią wiążą.
Na smutki i strachy zawsze warto przeczytać jakąś wesołą bajeczkę lub historię.

Pamiętaj! NIgdy nie należy na siłę zmuszać dziecka do pozostawania w ciemnych pomieszczeniach. Lepiej zostawić na noc zapaloną lampkę. Jeśli z czasem lęk przed ciemnością nie mija, warto skontaktować się z psychologiem. Psycholog dziecięcy podpowie co robić i dogłębniej przyjrzy się źródłom lęku.

Potrzebujesz konsultacji psychologicznej?

Zapraszamy do kontaktu: 664 051 633

Centrum Psychologiczne Akacjowa – pomożemy!

Teraz także konsultacje psychologiczne online!

Artykuł 5 rzeczy, które powinno usłyszeć Twoje dziecko, gdy boi się ciemności pochodzi z serwisu Centrum Psychologiczne Akacjowa.

Szkoła w czasie epidemii

admin — Mon, 24 Aug 2020 08:58:23 +0000

Szkoła w czasie epidemii? Jak rozmawiać z dzieckiem? Jak przełamać lęki?

Rok 2020 zburzył w wielu z nas wszystko, co dotychczas znaliśmy. Od marca Polska zmaga się z epidemią koronawirusa, która solidnie zaburzyła nasze poczucie bezpieczeństwa. Choć można mieć poczucie, że wakacje bardzo rozluźniły podejście do epidemii, to na horyzoncie pojawia się widmo 1 września i powrót dzieci do nauki stacjonarnej. Po pół roku przerwy, szkolne ławki zapełnią się na nowo…

Informacja o powrocie dzieci do szkół wzbudziła wiele skrajnych uczuć zarówno w nauczycielach, dzieciach, jak i rodzicach. Wielu rodziców poczuło jednocześnie ulgę i strach. Ulgę, że ciężar nauki zdalnej i motywowania dzieci do nauki w domu został z nich zdjęty, ale i strach o bezpieczeństwo i zdrowie – zarówno dzieci, własne, jak i najbliższych. Szkoła z koronawirusem w tle – czy to możliwe?

W mojej pracy, w gabinecie psychologicznym, zaskakuje mnie kilka kwestii. Z jednej strony jest to fakt, jak łatwo dzieci zaadaptowały się do warunków panującej pandemii. Nawet te 3, 4-latki doskonale wiedzą, że trzeba dezynfekować ręce, a widok psychologa w przyłbicy w żaden sposób ich nie dziwi. Starsze dzieci doskonale rozumieją obowiązek noszenia maseczek i przychodzą zaopatrzone we własne – i to w najrozmaitszych wzorach. Z drugiej jednak strony obserwuję niespotykanie duży procent dzieci i młodzieży, które w skutek wybuchu epidemii i izolacji społecznej przez kilka miesięcy, wykazują objawy poważnych zaburzeń depresyjno-lękowych…

Musimy pamiętać o tym, że znajdujemy się w określonym czasie i określonym kontekście, jakim jest stałe poczucie zagrożenia. I to, co cechuje ten czas jest fakt, że jedyną pewną jest… niepewność.

Niedawna informacja o powrocie do szkół, zapewne dla wielu była zaskoczeniem. Szkoły zamknięto na poziomie 200 zachorowań dziennie, a otwiera się je w czasie, kiedy liczba osób zakażonych dochodzi do 600-800 na dobę. Ta informacja budzi bardzo duży niepokój. Sama przez długi czas zastanawiałam się, czy kupować córce tornister do szkoły, czy jeszcze zaczekać na to, co się wydarzy. Wrzesień coraz bliżej. Kupiłam plecak, potrzebne przybory, ale co dalej? Jak przygotować dziecko do powrotu do szkoły w nowej rzeczywistości? Pewnie to pytanie zadaje sobie większość rodziców. Postanowiłam więc poszukać odpowiedzi.

Obserwując dzieci, zarówno te, które trafiają do mnie do gabinetu, jak i moje własne, odnoszę nieustanne wrażenie, że z jednej strony towarzyszy im euforia, z drugiej zaś strach. Euforia związana jest z powrotem „normalności”, brakiem konieczności spędzania przed komputerem podczas lekcji kilku godzin dziennie oraz przede wszystkim z możliwością regularnego spotykania się z rówieśnikami. To ogromna korzyść, jaką niesie ze sobą 1 września. Sytuacja izolacji pokazała doskonale, jak dużą rolę w życiu naszych dzieci pełni grupa rówieśnicza. Jej zasoby są nieocenione! Czasami mam wrażenie, że nasze dzieci potrzebują rówieśników na takim samym poziomie, jak my powietrza. Radość też, na pewno może wywoływać fakt, że wraz z powrotem do szkoły znikną wszystkie domowe napięcia związane z nauką zdalną. Wiele rodzin przyznaje, że był to dla nich bardzo trudny czas pełen sporów.

Ale oprócz ekscytacji związanej z powrotem do szkoły jest też strach. Strach przed zakażeniem. Strach przed tym, jak to teraz wszystko będzie wyglądało – czy będzie można siedzieć w ławce z ulubioną koleżanką czy ulubionym kolegą, czy będzie trzeba nosić cały dzień maseczkę, czy będzie można jeść obiad w szkolnej stołówce…? Te i wiele innych pytań pojawia się nie tylko u dzieci. Dzieci o bardziej wrażliwiej konstrukcji mogą odczuwać głownie lęk w związku z powrotem do szkoły. Jak więc my dorośli możemy pomóc dzieciom w powrocie do szkoły w tych nietypowych czasach?

Po pierwsze po prostu bądź. Bądź dostępny dla dziecka, miej dla niego czas, razem z nim szukaj odpowiedzi na wszystkie jego pytania. Odłóż telefon, komputer, pilot od telewizora i po prostu bądź dla swojego dziecka.

Po drugie rozmawiaj z dzieckiem o jego uczuciach. O tych trudnych też. Rozmawiaj z nim o jego lękach, o tym czego się boi. Starajcie się razem oswajać te trudne emocje. Pozwól dziecku mówić. Pomagaj mu rozumieć jego emocje. Używaj zwrotów: „To musi być dla Ciebie trudne”, „Rozumiem, że się boisz”. Uwierz mi, te słowa naprawdę działają!

Po trzecie ustal razem z dzieckiem, w jaki sposób powinno się chronić. Zróbcie zapas płynu do dezynfekcji w poręcznych dla dziecka pojemnikach, przypomnij dziecku, w jakich sytuacjach powinno go używać. Przypomnij o zasadzie dystansu społecznego. To rodzic musi pomóc dziecku odnaleźć się w tej nowej sytuacji, jaką jest epidemia. Razem na pewno damy radę.

Jeszcze będzie pięknie!

Pozdrawiam Was. Do zobaczenia w Centrum Akacjowa.

Artykuł Szkoła w czasie epidemii pochodzi z serwisu Centrum Psychologiczne Akacjowa.